Do napisania tego postu zainspirowała mnie wiadomość od dyrektorki szkoły, która poprosiła o rozmowę dotyczącą mojego doświadczenia związanego z budowaniem Cogito. W rozmowie bardzo mocno wybrzmiało coś, o czym w edukacji mówi się wciąż za mało: autonomia dyrektora nie jest dodatkiem, ale warunkiem, by szkoła mogła działać i się rozwijać.
Dla mnie autonomia dyrektora to tlen, dlatego pracuję w Cogito - Publiczna Szkoła Podstawowa w Poznaniu, dla której organem prowadzącym jest Ogólnopolski Operator Oświaty. Bez niej szkoła wykonuje pozorne ruchy. Dyrektor bez sprawstwa staje się urzędnikiem. Dyrektor z autonomią – liderem, który widzi dalej, słyszy głębiej i działa odważnie, w rytmie prawdziwych potrzeb uczniów, nauczycieli i całej społeczności.
Dlaczego autonomia jest tak ważna?
- Bo dyrektor jest najbliżej życia szkoły.
Widzi to, czego nie widać z perspektywy instytucji. Zna relacje, potencjały, obawy i marzenia. Reaguje tu i teraz – adekwatnie, czule i odpowiedzialnie.
- Bo tam, gdzie nie ma autonomii, nie ma odpowiedzialności.
Nie można odpowiadać za decyzje, których nie wolno podejmować. A szkoła uczy sprawstwa. Dyrektor też musi mieć możliwość je realizować.
- Bo autonomia tworzy szkołę z duszą.
Szkołę opartą na wartościach, dialogu i zaufaniu — nie w tabelach i sprawozdaniach. Bez swobody wyboru kierunków i metod rozwoju taka szkoła nie powstanie.
- Bo dyrektor jest liderem zmiany, nie strażnikiem instrukcji.
Potrzebuje przestrzeni, by wspierać ludzi, inspirować i mądrze prowadzić zespół. Autonomia jest fundamentem każdej kultury współpracy.
- Bo szkoła to wspólnota.
A wspólnotę buduje się blisko ludzi — przez rozmowę, słuchanie i mądre decyzje podejmowane z odwagą.
Autonomiczny dyrektor tworzy autonomiczną szkołę. Szkołę myślącą. Działającą. Twórczą. Szkołę, która naprawdę przygotowuje do życia.
Dla mnie autonomia dyrektora to nie opcja. To konieczność. A Wy? Jak to czujecie?
Notka o autorce: Marzena Kędra jest Dyrektorką Publicznej Szkoły Podstawowej Cogito w Poznaniu, nauczycielką edukacji wczesnoszkolnej. Posiada III stopień specjalizacji zawodowej, tytuł Honorowy Profesora Oświaty. Przewodnicząca Stowarzyszenia Animatorów Pedagogiki C. Freineta. Autorka i realizatorka wielu programów oraz projektów edukacyjnych, autorka ponad 30 publikacji z zakresu pedagogiki wczesnoszkolnej Uhonorowana tytułami Nauczyciel Roku 2012, Ambasador innowacyjnych idei i praktyk pedagogicznych, Dyrektor Roku 2010.
