Czas na feedback dla oświaty

Książka Jadwigi Radwańskiej jest znakomita – sensacyjna, mądra i praktyczna. Sensacyjna – bo wciąga niczym kryminał, ukazując pod gładką powierzchnią pozorów, pulsujące namiętności, bezwzględną grę sił i interesów, przemoc i manipulację na usługach totalitarnej organizacji i jej posłusznych „egzekutorów”. Sensacyjne są diagnozy w swojej bezkompromisowej trafności, oparte na pogłębionej refleksji, obserwacjach, doświadczeniach i wiedzy Autorki oraz podbudowane „twardymi” danymi, czerpanymi z zewnętrznych źródeł: badań statystycznych, socjologicznych ankiet i ekspertyz, wyników najnowszych nauk od teorii zarządzania i marketingu przez psychologię biznesu po osiągnięcia neuronauki.

To mądra książka – Autorka niejako „po drodze” swoich rozważań wprowadza i objaśnia pojęcia takie jak: resentyment, kapitał społeczny, schadefreunde, atrybucja, benchmarking. Liczne diagramy i tabele pozwalają przystępnie i ze swobodą przenosić wiedzę z dziedzin tj. zarządzanie projektami, zarządzanie zasobami ludzkimi czy psychologia społeczna na znaną dziedzinę oświaty i jej czołową instytucję – szkołę. Poraża przenikliwość tych wywodów. Poraża, ale i zachwyca – z gawędziarską swadą Autorka ilustruje je anegdotami, dialogami i „obrazkami z życia”, aforyzmami. Mądrość tej książki nie ogranicza się do erudycji i analizy. Równie ważny jest jej wymiar praktyczny.

Wreszcie, „Czas na feedback dla oświaty” - jest nie tylko zjadliwą krytyką, lecz praktycznie ukazuje co zrobić, aby toksyczną szkołę zamienić w przyjazne wychowanie do życia. Czy łatwo wprowadzić te zmiany? Nie wiążą się one z kosztownymi nakładami w infrastruktury ani nie wymagają skomplikowanych procedur organizacyjnych. Wystarczy zmienić – tylko i zarazem aż nastawienie nauczycieli, dyrektorów szkół, decydentów w dziedzinie oświaty. Czy to możliwe? Czy da się zmienić mentalność? Absurdalny system przemocy, oparty na agresji, strachu i rywalizacji, marnujący społeczną energię i niszczący ludzką wrażliwość – przemienić w przyjazne środowisko sprzyjające rozwojowi młodych ludzi? Czy szkoła może dostrzec w uczniu człowieka? Czy szkoła może polubić dzieci?

Jak zauważa autorka we wprowadzeniu, intencją jej było dostarczenie informacji o istotnych aspektach rzeczywistości oświatowej, nie tylko przez pryzmat osobistych refleksji, obserwacji, doświadczeń, wiedzy, ale w odniesieniu do badań i wiedzy ekspertów, rodziców i uczniów. Życzeniem Jadwigi Radwańskiej jest potraktowanie materiału zawartego w książce jako cennego feedbacku, który w oświacie jest bardzo słabym ogniwem, a który powinien wejść na stałe do szkół.