Społecznościowo! Web2.0 nowym kierunkiem w edukacji (1)

Strona 2 z 2

Web 2.0 w edukacji – szanse i wyzwania

Powstanie serwisów społecznościowych pozwala na sięgnięcie po całkowicie nowy wymiar w edukacji. Nową wartością jest tutaj niesamowita różnorodność form współpracy osób, a także możliwość powstawania oddolnych inicjatyw w kierunku usprawnienia procesu edukacji i tworzenia się masy krytycznej w kierunku powstania społeczeństwa uczącego się w oparciu o nowe technologie. Niebagatelną funkcją zastosowania nowych technologii w edukacji jest m.in. zniesienie bariery odległości, zapewnienie nieograniczonej dostępności do wiedzy, powstanie możliwości współpracy i rozwoju dla osób zagrożonych wykluczeniem społecznym i wiele innych. Ogromną zaletą edukacji opartej na Web2.0 z pewnością stanowi możliwość pełniejszej kontroli i standaryzacji edukacji dzięki systemom komputerowym pozwalającym na bieżąco analizować potrzeby szkolnictwa, dostosowywać ofertę programową do tych potrzeb i śledzić rezultaty.

 

Jak każda nowość także i Web 2.0 przynosi ze sobą obok zjawisk pozytywnych również wiele problemów i zagrożeń będących często odzwierciedleniem i zwielokrotnieniem negatywnych zjawisk społecznych istniejących w świecie realnym. Są to m.in. dobrze rozpoznane już patologie, jak np. traktowanie Internetu jako formy ucieczki od rzeczywistości, nałogowe uzależnienie od komputera, pornografia komputerowa, zaburzenia psychiczne, kontakt z przestępczością komputerową, handel ludźmi, kradzieże tożsamości, itd. Innym potencjalnie bardziej szkodliwym dla edukacji zagrożeniem jest tendencja do zamykania się internautów w obrębie własnych społeczności i niechęć do sięgania do usystematyzowanej i autoryzowanej wiedzy, lub wręcz brak takowej.

 

Często korzysta się też lub współtworzy w ramach wspólnych projektów internetowych strony wprawdzie rozbudowane pod względem zasobów wiedzy, lecz – z braku wiarygodnej autoryzacji – zawierające treści o nie do końca obiektywnych walorach. Przykładem niech będzie projekt Wikipedia, gdzie z jednej strony mamy kapitalną możliwość uzyskania bardzo szczegółowej, wstępnej wiedzy na dowolny temat, z drugiej jednak strony nie zawsze wiedza ta ma charakter zweryfikowany naukowo lub poszczególne treści zostały przefiltrowane w sposób nie zawsze obiektywny, lecz np. obciążony piętnem poprawności politycznej. Gdyby jednak zasoby Wikipedii nie były tworzone społecznościowo, nie byłyby na dzień dzisiejszy tak rozległe i tak bardzo popularne wśród internautów, jak ma to miejsce w rzeczywistości.

 

Co bardziej istotne, błyskawicznie rozwijający się Internet stanowi ogromną szansę rozwijania kontaktów i lepszego funkcjonowania na poziomie międzyosobowym, grupowym i społecznym. Narzędzie to w dającej się przewidzieć przyszłości będzie miało coraz większe znaczenie dla dalszego rozwoju edukacji, nie tylko w sensie samego przekazywania wiedzy, lecz także formacji intelektualnej, moralno-duchowej i społeczno-obywatelskiej. Być może też całe szkolnictwo w sensie funkcjonowania i organizacji będzie musiało w końcu w takiej czy innej formie przenieść się do świata wirtualnego. Z pewnością na początku realizowane to będzie na zasadzie komplementarności w stosunku do istniejącego, funkcjonującego w szkołach systemu edukacji tradycyjnej, gdyż w dalszym ciągu istnieje sens i celowość podtrzymywania takiej formy kształcenia. Pozostawienie szkoły całkowicie poza światem wirtualnym wydaje się już jednak rzeczą niemożliwą i niepraktyczną wobec mnożących się luźno powiązanych ze sobą inicjatyw ze strony różnorodnych mikro- i makrospołeczności internetowych. Dla pełnego wykorzystania nadarzających się możliwości należy już dziś zadecydować o systemowym podejściu do kwestii umiejscowienia narodowego systemu edukacji w wymiarze wirtualnym.

 

(Część I opracowania; Edukacja i Dialog, nr. 4/2008)

 

• Poprzednia