Ocenę kształtującą stosujemy w trakcie procesu uczenia się, a ocenę sumująca na koniec tego procesu. Ta wskazówka powinna wyjaśniać pewne zasady stosowania oceny kształtującej i sumującej. Przedstawię kilka wyjaśnień związanych z oceną kształtującą w praktyce.

Podczas mojego poprzedniego wystąpienia na Inspir@cjach Wczesnoszkolnych 2024, sztuczna inteligencja w muzyce miała swoje ograniczenia, całkiem spore – jak pokazywałem wówczas na przykładach, generowane melodie brzmiały dość sztucznie i jednakowo, analizy były niedokładne, nie wspominając o nieudolnie tworzonych tekstach piosenek. Te narzędzia były niezbyt intuicyjne, stąd też patrzyłem na to dość sceptycznie, a nawet wyśmiewałem rozwiązania AI. Ale co było, to było – w ciągu ostatniego roku technologia poczyniła ogromny postęp!

Raport „Między ciekawością a niepewnością. Pokolenia Polaków wobec sztucznej inteligencji - wiedza, doświadczenie, nastroje” to najnowsze opracowanie podejmujące gorący temat AI. W badaniu udział wzięli przedstawiciele czterech generacji: Z, Y, X oraz Baby Boomers.

Ograniczenia wiekowe w serwisach społecznościowych i komunikatorach nie działają. Dwóch na trzech uczniów klas I–III ma własny smartfon, a połowa dzieci w tym wieku korzysta z serwisów społecznościowych. 31% ma konto na TikToku, 23% publikuje treści, 51% używa WhatsAppa. Mimo deklaracji platform o skutecznej weryfikacji wieku, dzieci trafiają do przestrzeni, które nie są dla nich przeznaczone – i które stanowią dla nich realne zagrożenie. Niemal jedno na troje dzieci ma negatywne doświadczenia w serwisach społecznościowych i komunikatorach.

Obserwując od lat funkcjonowanie systemu edukacji zauważam, że jednym z największych jego problemów są nauczyciele. Stanowią oni źródło kłopotów dla władz państwowych, samorządów, uczniów i ich rodziców. Ba, często budzą niepokój i dezaprobatę także wśród progresywnych przedstawicieli własnego środowiska, a nawet u postronnych obserwatorów, szczególnie tych, którzy noszą w sobie traumę szkolną.

Obraz, którego autorką jest Lisa Aisato mówi więcej niż tysiąc słów. Mówi o tym, jak bardzo chcemy mierzyć wszystkich jedną miarą. Jak bardzo lubimy porządek, ujednolicenie, równiutkie rzędy, łatwe odpowiedzi. A przecież dzieci to nie są cegły w murze. Każde z nich jest inne – z inną wrażliwością, innym tempem rozwoju, innym pomysłem na siebie. A indywidualizacja? To nie slogan z podstawy programowej. To trudna, wymagająca sztuka – ale jedyna droga, by naprawdę zobaczyć dziecko.