Trzy czasowniki pomocne dla planowania roku szkolnego przez nauczyciela. Środek wakacji, trochę udało się już odpocząć i można pomyśleć o nadchodzącym wrześniu...

Mam 20 lat stażu w zawodzie nauczyciela. Codziennie wchodzę do innej sali, spotykam inną klasę, innych uczniów – w sumie ponad 300 osób tygodniowo. Z każdą grupą spędzam 45 minut. Każda z nich to mieszanka emocji, osobowości, wyzwań i potrzeb – wśród nich wielu uczniów z opiniami i orzeczeniami, wymagających indywidualnego podejścia. Jestem jak dyrygent orkiestry, w której każdy instrument gra inną melodię, a mimo to mam stworzyć z tego spójną symfonię.

Życie jest niczym długa wieczorna opowieść lub jak opasła księga, a my, istoty świadome, jej wędrującymi czytelnikami (lub słuchaczami). Od zarania dziejów, zanim jeszcze powstało pierwsze pismo, Homo sapiens był przede wszystkim opowiadaczem historii. Opowiadał słowem, gestem i malunkami w jaskimi lub na własnym ciele. Nie tylko po to, by przekazać wiedzę o polowaniu czy zagrożeniach, ale by nadać sens istnieniu, by oswajać nieznane, by dzielić się radością i lękiem. By opowiadać o przodkach, demonach, przygodach i przyrodzie. I to w zasadzie na trwałe w nas pozostało.

Wakacje to dla dzieci czas odpoczynku, wyjazdów i zabawy — ale nie dla wszystkich i nie przez całe dwa miesiące. Część dzieci spędza czas wolny od szkoły przed ekranami, w internecie, gdzie mogą spotkać je nieprzyjemne, a nawet niebezpieczne sytuacje (według diagnozy Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę ponad 50% 7-9 latków korzysta z serwisów społecznościowych). Co możemy zrobić, by zadbać o ich bezpieczeństwo i dobre samopoczucie w czasie wakacji? Radzimy, jak zadbać o bezpieczeństwo dziecka przed ekranem i zapewnić mu dobre wakacje offline.

Najnowsze badania pokazują, że intensywne korzystanie z narzędzi opartych o generatywną sztuczną inteligencję, takich jak Chat GPT może prowadzić do spadku zaangażowania poznawczego, osłabienia pamięci i pogorszenia umiejętności pisania, mimo że początkowo ułatwia pracę.

Wywiad z Gaborem Maté — kanadyjskim lekarzem, psychiatrą i psychoterapeutą — może u wielu zmienić dotychczasowe rozumienie ADHD. Od lat temat ten obecny jest w przestrzeni publicznej — najczęściej przedstawiany w kategoriach zaburzenia neurobiologicznego, uwarunkowanego genetycznie, często wymagającego farmakoterapii i specjalistycznych interwencji. Tymczasem Maté zachęca, by spojrzeć głębiej — poza schemat medycznego etykietowania.