Jak będzie wyglądała rzeczywistość szkolna w Polsce za 20 lat? Biorąc pod uwagę postęp technologiczny i zmiany społeczno-gospodarcze, czy jesteśmy w stanie prognozować, jak będzie wyglądało środowisko szkolne za dwie dekady? Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową zorganizował wczoraj interesującą debatę w Gdańsku na temat przyszłości polskiej szkoły i jej funkcji.

Nauczyciele w Polsce mają spore możliwości rozwoju. Otrzymują dziesiątki propozycji udziału w szkoleniach podnoszących zawodowe kwalifikacje. Ale nawet największa ilość szkoleń nie pomoże, jeśli nauczyciele nie uświadomią sobie społecznych konsekwencji postępu technologicznego i nie zaczną pracować nad zmianą swojego podejścia do edukacji cyfrowej młodzieży.

W Polsce dochodzi do głosu hipermedialne pokolenie, które nie zna świata bez komputerów, telefonów komórkowych i dostępu do Internetu 24 godziny na dobę. Są to osoby urodzone po 1985 r., które dorastały w otoczeniu elektroniki, wideo, gier komputerowych czy telewizyjnych, odtwarzaczy muzyki (od walkmana po mp3 playera) i innych urządzeń multimedialnych.

Szkoły publiczne zabijają kreatywność narzucając wszystkim uczniom jeden styl uczenia się. Nie powinniśmy na to pozwalać, ponieważ każdy uczeń jest inny i uczy się w odmienny sposób. Szkoła to nie fabryka, która ma produkować absolwentów. Na to jedno z najbardziej istotnych zaniedbań publicznej edukacji zwraca uwagę Sir Ken Robinson podczas TEDTalks.

W kwietniu 2007 r. w serwisie edukacyjnym TeacherTube pojawiła się znakomita prezentacja edukacyjna Pay attention (Zwróć uwagę). Zachęcała ona nauczycieli do zmiany sposobu nauczania, do uwzględnienia w tym procesie różnego rodzaju urządzeń i programów, wykorzystywanych powszechnie na co dzień przez uczniów, choć głównie poza szkołą.