Niedawno ukazała się w mediach internetowych informacja na temat szkół amerykańskich, które w 292 okręgach szkolnych (z 15 tysięcy) skróciły o jeden dzień czas nauki szkolnej. Głównie i przede wszystkim z powodów finansowych – piątek okazywał się zbyt trudny do udźwignięcia finansowo dla budżetów samorządowych. Czy to zapowiedź tego, co za dekadę może być czymś normalnym?

Przyzwyczajeni jesteśmy do kanciastości brył i szarości naszych szkół, z których wiele powstawało jeszcze w średnim lub późnym PRL. Jednolite pudełka z zamykanymi przedziałami pasowały może do koncepcji szkoły jako fabryki, ale dziś wydają się dziś być równie brzydkie jak... tabor kolejowy PKP. Czy możemy wreszcie zacząć myśleć o szkołach jako o wielofunkcyjnych, estetycznych przestrzeniach edukacji?

Czy edukacja w przyszłości może obejść się bez szkoły? Takie pytanie postawili organizatorzy debaty „Przyszłość pomorskiej edukacji – scenariusze rozwoju“ z Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową, która odbyła się w ostatni piątek w Gdańsku. W przeszłości edukacja potrafiła w pewnych czasach obejść się bez instytucji szkoły. Czy w przyszłości może być podobnie?

Dziś dzieci i młodzież szkolna to pokolenie cyfrowych tubylców, którym od urodzenia towarzyszą cyfrowe technologie. Obecność komputera, Internetu, telefonu komórkowego, odtwarzacza mp3 i innych urządzeń oraz posługiwanie się nimi na co dzień traktują jako coś naturalnego i osobistego. Czy w ciągu najbliższych 20 lat zadecydują oni o końcu szkoły, jaką dziś znamy?

Diagnoza systemu edukacji uczestników panelu Instytutu Badań nad Gospodarką Rynkową „Edukacja i wiedza”, jest druzgocąca – zauważyła Elżbieta Lamparska, Zastępca Dyrektora Departamentu ds. Edukacji w Urzędzie Marszałkowskim Woj. Pomorskiego, podsumowując pierwszą część grudniowej debaty. System edukacji nie spełnia oczekiwań i wymaga radykalnej zmiany.

Grudniową debatą „Edukacja i wiedza” Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową rozpoczął cykl na temat przyszłości edukacji. Już na pierwszym spotkaniu padło ważne stwierdzenie, które musi być punktem wyjścia dla wszelkich debat edukacyjnych, zarówno o stanie obecnym, jak i o możliwych scenariuszach rozwoju edukacji: brakuje nam wizji edukacji w XXI wieku.