Zmiana klimatu nie jest już tylko „potencjalnym” zagrożeniem, ale ma bezpośredni wpływ na życie ludzi i ekosystemów. Jest jednym z najistotniejszych wyzwań naszych czasów. Już dziś obserwujemy skutki globalnego ocieplenia w postaci coraz większej liczby i większego natężenia ekstremalnych warunków pogodowych jak i globalnych zmian, takich jak m.in. fale upałów, intensywne opady, nawałnice, bezśnieżne zimy, podnoszenie się poziomu mórz i oceanów, czy topnienie lodowców. Edukacja szkolna nie może pomijać tych tematów.

A było to tak. Byliśmy na obozie naukowym w Ełku. To było latem 2003 lub 2005 roku. Zbieraliśmy dane przyrodnicze z okolic Ełku, do przygotowywanych projektów tras turystycznych pieszych i rowerowych. Dużo chodziliśmy po lasach, polach i bezdrożach. Od stanowiska do stanowiska, gdzie łowiliśmy owady te wodne jak i te lądowe. Szukaliśmy materiałów do opowieści o niezwykłościach przyrody. Chodziliśmy pieszo i jeździliśmy rowerami. Trasy powstały.

Bieżące ocenianie i ocena wyrażona cyfrą. Narzędzie sprawowania kontroli? Informacja o stanie uczniowskiej wiedzy? Waluta wymienna na różne dobra i towary? A może tylko nic nieznaczący znaczek? O tym, czy jest ocenianie, a czym mogłoby być. Z perspektywy osoby, która kochała zapełniać rubryczki kolejnymi wynikami…

Zaprezentuję kilka technicznych wskazówek, jak pomoc uczniom organizować własna naukę. Kluczowymi technicznymi sprawami w uczeniu się są: planowanie czasu i wykonywanie zadań w terminie. Tych umiejętności wielu uczniów nie ma.

Zorganizowana 17 kwietnia przez Społeczne Towarzystwo Oświatowe telekonferencja pn. „Głowa w koronie”, poświęcona kondycji psychicznej uczniów po roku od wybuchu pandemii, miała doskonały timing. Z ostatnich wypowiedzi ministra Czarnka, jak również rozwoju sytuacji epidemicznej wynika, że powrót do szkół rysuje się coraz bardziej realnie. Refleksja nad spodziewanymi następstwami blisko roku zdalnej edukacji jest więc w tym momencie niezwykle na czasie. Prawdopodobnie wszyscy dyrektorzy szkół, większość nauczycieli oraz wielu rodziców zastanawia się, jak to teraz będzie.

Za hasłem "nauka programowania jest dla każdego" idzie wiele budujących przykładów. Dzieci uczą się podstaw programowania już w szkole, a zdarza się, że nawet w przedszkolu. Młodzież próbuje swoich sił w kolejnych językach programowania, a dorośli potrafią zdecydować się na profesjonalny kurs programowania, dzięki któremu mogą zacząć myśleć o zmianie zawodu lub przygotować się do nowych, wciągających obowiązków. Ale nauka programowania nie służy zdobyciu ściśle określonego zawodu i nie sprowadza się do branży IT. To sposób na rozwijanie ważnych, jeśli nie kluczowych, kompetencji dla każdego człowieka, dzięki którym może świadomie, bezpiecznie i twórczo funkcjonować w świecie oraz realizować swoje talenty i wyjątkowe możliwości.