Z poznanym za pośrednictwem fejsbuka znanym terapeutą Tomaszem Bilickim zdarzyło mi się kilkakrotnie wymienić opinie; raz nawet spotkaliśmy się na żywo w progach STO na Bemowie, by porozmawiać o kondycji polskiej edukacji. W początkowej fazie naszej znajomości podzieliłem się z Tomaszem przemyśleniami o polskiej szkole, jakie zawarłem w dwuczęściowym artykule na blogu „Rodziców doli żałobny rapsod”. Jego lektura wywołała taki oto fachowy komentarz mojego Kolegi: „Lęk, nieufność, złość, zniecierpliwienie (drażliwość)… To objawy traumy. Trauma tłumaczyłaby, dlaczego nie ma zmiany. Szkolenia i psychoedukacja, publikacje, konferencje, apelowanie do zdrowego rozsądku przy traumie nie zadziałają”.

Rodzice są ekspertami w zakresie swoich dzieci, a czerpiąc z ich wiedzy można wspomóc proces nauczania. Warto poznać rodziców, gdyż łatwiej będzie dotrzeć do ich dzieci.

Wraz z powrotem szkoły wrócą zapewne dyskusje na popularne tematy, w których od dawna poszukujemy idealnego rozwiązania w edukacji, ale wciąż nie możemy go znaleźć. Do takich zaliczam niekończącą się debatę o telefonach komórkowych w szkołach, w której biorą już chyba wszyscy, choć z najmniejszym udziałem tych teoretycznie najbardziej zainteresowanych, czyli samych uczniów. Debatę, w której populizm trzyma się bardzo mocno, a najgłośniejsza propozycją jest: zakazać, bo to samo zło. Czy uda się nam w końcu znaleźć racjonalne i dobre dla edukacji rozwiązanie? Paradoksalnie – problemem wcale nie jest sam telefon.

Urządzenia komputerowe są obecne w szkołach średnich od wielu lat, najczęściej jednak stanowią wyposażenie pracowni informatycznych i młodzież ma ograniczone możliwości, aby wykorzystać je w różnych działaniach projektowych. A przecież to uniwersalne narzędzia, które mogłyby szerzej służyć całej społeczności szkolnej, gdyby były wykorzystywane także poza lekcjami przedmiotowymi. Na przykład, gdy szkoła organizuje przeznaczone do tego studia multimedialne służące np. do realizacji projektów społecznych wokół szkoły. Fundacja THINK! zaprasza nauczycielki, nauczycieli oraz młodzież szkolną ze szkół średnich do udziału w nowym projekcie Impact Makers.

Wiele lat temu wyraziłem w jednym z postów na moim blogu swoje obawy i krytykę wobec stanu edukacji – refleksje, które kontynuowałem przez kolejne lata, aż do wybuchu pandemii Covid-19. Niestety, mimo upływu czasu i dynamicznego rozwoju technologii, w tym sztucznej inteligencji, dzisiejsze refleksje wciąż odnoszą się do tych samych fundamentalnych problemów, które pozostają nierozwiązane. Wówczas, moje teksty były próbą rozliczenia się z systemem, który wydawał się niezdolny do sprostania wyzwaniom współczesności. Dziś, powracając do jednego z nich, zaktualizowałem go, dodając elementy związane z nowymi technologiami, w tym sztuczną inteligencją, aby ponownie podkreślić, jak bardzo potrzebujemy głębokiej transformacji edukacji.

Nie ma dnia bez doniesień o "cudownych" możliwościach sztucznej inteligencji w edukacji. Część z nich wydaje się być mocno przesadzona i jest wynikiem niekończących się prób wzbudzenia zainteresowania coraz to nowymi zastosowaniami lub rozwiązaniami w edukacji z udziałem AI przez różne podmioty i ekspertów. W zasadzie od samego początku (kiedy pojawił się ChatGPT) pojawiły się też głosy, że sztuczna inteligencja zastąpi wkrótce nauczycieli w nauczaniu. Ale czy tak się rzeczywiście stanie?