Odwiedziłem wraz z Jolą Okuniewską szkołę w jednej z najbiedniejszych części południowego Bronxu w Nowym Jorku. Do niedawna była to najgorsza szkoła w mieście. Wokół szkoły ok. 45 tys. osób żyjących w subsydiowanych mieszkaniach: strefa przestępczości, uzależnienia, przeludnienie w lokalach, przemoc domowa, bezrobocie - to plagi pospolite tego miejsca. Głównie mieszkają tu rodziny murzyńskie i latynoskie. Są to dzieci z trudnych środowisk, większość ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi. Czy w takim miejscu uda się odnieść sukces edukacyjny?

Wsparcie dla uczniów uzdolnionych w województwie dolnośląskim raczej nie gwarantuje, że następuje rzeczywisty rozwój ich uzdolnień - to wnioski z kontroli NIK przeprowadzonej w kilku szkołach regionu oraz urzędach nadzorujących program wsparcia dla uzdolnionych uczniów. Czy podobne wyniki byłyby w innych województwach?

W październiku br. miałem możliwość odwiedzić wraz z Jolantą Okuniewską, nauczycielką z Olsztyna, dwie szkoły publiczne w Nowym Jorku. Byliśmy ogromnie ciekawi, jak są zorganizowane, jak wyglądają lekcje, jacy są nauczyciele, a jacy uczniowie. Do obu mogliśmy wejść dzięki temu, że pracują w nich finaliści konkursu Global Teacher Prize. W tej – Melissa Morris, nauczycielka muzyki i doradczyni dyrektora ds. zmian w szkole.

Niekoniecznie chodzi o to w szkole, żeby było ładnie i schludnie. Oczywiście, zwłaszcza jeśli są pieniądze, to można uczniom stworzyć raj edukacyjny na Ziemi (no ale tak w zasadzie nikt nie robi w szkołach...). Środowisko uczenia ma ogromny wpływ na to, jak się uczymy, ale jeśli wszystko dla uczniów zrobimy i oddamy im "w prezencie", niekoniecznie mogą poczuć, że to jest "ich" przestrzeń.

Drzwi do sali lekcyjnej to miejsce, które może stać się ważne i szczególne. Na drzwi patrzymy każdego dnia, drzwi uczniowie otwierają wiele razy dziennie i jeśli odpowiednio je ozdobić mogą zdziałać wiele dobrego dla motywowania i budowania samooceny uczniów. Inspirując się pomysłami na ozdobienie drzwi znalezionymi na Pinterest nauczycielki z całej Polski dekorują swoje drzwi.

fot. Maria Czerwińska

Gdyby ktoś zapytał mnie „Kiedy ostatnio zrobiłaś coś po raz pierwszy?”, bez wahania odpowiedziałabym: „W czwartek 25 sierpnia – prowadziłam webinarium”. Teraz już wiem, że na pewno nie po raz ostatni. W webinarze, przy pomocy nieocenionej w tym zakresie moderatorki Marty Florkiewicz-Borkowskiej, miałam możliwość „opowiadania” o ocenianiu kształtującym a właściwie o wąskim jego wycinku, czyli I strategii oceniania kształtującego. Postanowiłam przyrównać ocenianie kształtujące (OK) do otwartej komunikacji (OK) i taki nadałam tytuł towarzyszącej prezentacji.