Polskie szkoły już od 20 lat funkcjonują w stanie permanentnych
reform systemowych i kulturowych. Nowe programy kształcenia oraz
wychowania, czasem nie do końca sprawdzone rozwiązania organizacyjne,
implementuje się w imię skądinąd słusznych postulatów i wymogów zmiany
systemowej, modernizacji, integracji europejskiej czy też innowacyjnej
gospodarki.
Czy polska szkoła jest już "przystosowana" do działania w stanie niekończących się reform?
Polskie szkoły już od 20 lat funkcjonują w stanie permanentnych
reform systemowych i kulturowych. Nowe programy kształcenia oraz
wychowania, czasem nie do końca sprawdzone rozwiązania organizacyjne,
implementuje się w imię skądinąd słusznych postulatów i wymogów zmiany
systemowej, modernizacji, integracji europejskiej czy też innowacyjnej
gospodarki.
Odpowiedź na pytanie „Czy idziemy w dobrym kierunku?” w odniesieniu do edukacji wymaga określenia współrzędnych punktu, do którego zmierzamy. W praktyce trudno mówić o jednym punkcie, proponuję więc wprowadzenie pojęcia „zbioru punktów docelowych”. Dotarcie do dowolnego punktu tego zbioru można będzie już uznać za sukces. 
Instytut Badań nad Gospodarką Rynkową podczas ostatniego Kongresu Obywatelskiego zaprezentował publikację „Edukacja dla rozwoju“, bedącą owocem seminarium, które odbyło się w Warszawie w czerwcu 2010 r. Zebrano w niej głosy kilkunastu ekspertów, którzy podjęli próbę odpowiedzi na pytanie, czy zmiany w polskim systemie edukacyjnym idą w dobrym kierunku.
Projekt jako metoda pracy nauczyciela z młodzieżą w szkole nie jest
niczym nowym. W działaniach edukacyjnych organizacji pozarządowych
wspierających edukację szkolną stanowi od zawsze podstawową metodę
działania, dzięki której w przestrzeni publicznej mamy wszyscy możliwość
uczestnictwa w ciekawych i inspirujących wydarzeniach.
Pojawiła się na rynku wydawniczym książka pt. „Podróż w świat etyki”. Jest kierowana do nauczycieli etyki i ludzi młodych. Jej autor jest nauczycielem. Pragnie pomóc poszukującym moralnych wartości. Podpowiada, jak być w życiu dobrym człowiekiem na każdym poziomie społecznej drabiny. Myślę, że warto po tę pozycję sięgnąć.
Nowa podstawa programowa postawiła przed szkołą zadanie rozwijania
umiejętności i postaw warunkujących sprawne i odpowiedzialne
funkcjonowanie we współczesnym świecie. Można je wypełnić przede wszystkim
poprzez angażowanie młodzieży w działania,
które będą miały zarazem cel edukacyjny i praktyczny. Doskonale nadaje
się do tego metoda projektu.
