Siadając do cyklu tekstów*, który kończę tym wpisem, nie miałem ambicji stworzenia monografii szkolnej mitologii – z pewnością zajęłaby wielokrotnie więcej miejsca, a i tak, wymieniając tylko kilka z owych półprawd, awansowanych do pryncypiów współczesnego paradygmatu oświatowego, udało mi się pewnie znudzić wielu czytelników.

Postanowiłem udostępnić na blogu artykuł, który napisałem w 2015 roku, przygotowując się do udziału w katowickim Kongresie Polskiej Edukacji, na który - choć nie byłem apologetą ówczesnej władzy oświatowej z minister Kluzik-Rostkowską na czele, zostałem zaproszony, i to w roli prelegenta. Rzecz niewyobrażalna obecnie, gdy dyskutuje się tylko w sprawdzonym gronie zwolenników.

Koniec roku szkolnego – co wcale nie oznacza zamknięcia szkoły z dnia na dzień i udania się na wakacje. Przeciwnie, czas ten jest nadal pełen różnych spotkań i aktywności dla dyrektorów i nauczycieli, nawet gdy uczniów już nie ma w szkole. Rok szkolny trzeba zamknąć, podsumować, opisać, wkleić w rozmaite tabelki itp. A to oznacza, że do tej pracy możemy i powinniśmy wykorzystać technologie Microsoft, z którymi do tej pory pracowaliśmy. W tych ostatnich dniach czerwca będziemy korzystać przede wszystkim z dwóch typów narzędzi – tych do organizacji spotkań na żywo i tych do archiwizacji.

Kończy się kolejny rok szkolny – jeden z najdziwniejszych ostatnich lat. Większą część czasu spędziliśmy w domach, ucząc się zdalnie, nie mając ze sobą fizycznego kontaktu. To wszystko zaburzyło wypracowany rytm pracy oraz wymusiło na wszystkich elastyczne dostosowywanie i dopasowywanie się do nowych, nieznanych wcześniej okoliczności.

Na pracę metodą projektu w szkołach często brakuje miejsca. Szkoda, gdyż odpowiednio zaplanowane i prowadzone projekty dają nie tylko możliwość sprawdzania nabytej wiedzy w praktyce, ale rozwijają też wiele kompetencji uczniów (choćby tych tzw. miękkich), których raczej nie zdobędą na „zwykłych” lekcjach. Dodatkowo dziś olbrzymim wsparciem jest technologia, umożliwiająca realizację projektów niemal w każdych warunkach. Nawet podczas pandemii, gdy szkoły przeniosły się do internetu.

Tego typu opowiadania zwykle odnoszą się do niezwykłych, choć w sumie mało fantastycznych sytuacji, które komuś kiedyś się przydarzyły i mocą lokalnych wierzeń stają częścią społecznej rzeczywistości. W dydaktyce i pedagogice pełno jest takich historii. Najczęściej powielany ich archetyp, to „Goździkowa” – jednej pani coś się tam kiedyś udało na lekcji i tak ją to zdziwiło, że aż o tym opowiedziała innej pani, mówiąc, że na problem z x pomaga. Ta sprzedała patent pani kolejnej, ta następnej i dalej już samo poszło. Co prawda ktoś tam twierdził, że nie tyle na x, co na y pomaga, inni, że ani na x, ani na y, ale większość jest przekonana, że tylko na odciski nie działa…