Co istotnego wydarzyło się w polskiej edukacji? Popierwsze, chyba coś w edukacji „drgnęło“. Po dwóchlatach pracy ministrów edukacji narodowej oraz nauki i szkolnictwawyższego, są widoczne pierwsze zmiany, którepozwalają mieć nadzieję, że szkoły i uczelnie będą uczyć lepiej.Niestety można również zauważyć wiele braków i wpadek podczaswprowadzania zmian.Edukacyjne podsumowanie roku
Co istotnego wydarzyło się w polskiej edukacji? Popierwsze, chyba coś w edukacji „drgnęło“. Po dwóchlatach pracy ministrów edukacji narodowej oraz nauki i szkolnictwawyższego, są widoczne pierwsze zmiany, którepozwalają mieć nadzieję, że szkoły i uczelnie będą uczyć lepiej.Niestety można również zauważyć wiele braków i wpadek podczaswprowadzania zmian.
Po co młodemu człowiekowi znajomość komputera i
technologii cyfrowych? Czy wystarczy, że po ukończeniu szkoły średniej
będzie potrafił na komputerze pisać, liczyć, rysować, tworzyć prezentację i
komunikować się w sieci? Chyba nie. Przecież ci „cyfrowi tubylcy“ mogą znacznie więcej. Grają
w gry? Dlaczego w szkole nie uczą się, jak stworzyć własną grę?
Uczestnikom konferencji Educa w Berlinie zadano takie
pytanie: czy systemy edukacji spełniają oczekiwania uczniów i
studentów? Potrzeba zmiany metod kształcenia podkreślana
była często podczas wystąpień, ale nie proponowano radykalnych kroków. Zmiana dzieje się na naszych oczach i wkrótce systemy edukacji będą musiały dopasować się do nowego świata, albo
poniosą porażkę.
W drugiej części cyklu poświęconego omówieniu wyników badania TALIS (OECD), koncentrujemy się na podnoszeniu kwalifikacji nauczycieli. Uczniowie wciąż słyszą konieczności uczenia się. Jaki przykład dają w
tym względzie sami nauczyciele? Czy nadążają za szybkim rozwojem nauki
i poznają nowe metody nauczania? Co myślą o idei kształcenia
ustawicznego?
Donald Clark jest założycielem Epic Group, członkiem zarządu
Uniwersytetu Interaktywnego, twórcą nagradzanych rozwiązań w
e-learningu i autorem wielu publikacji na temat edukacji zdalnej.
Prowadzi swój 
Z reguły uczelnie wyższe uznają wydatki na komunikację jako luksusowy
zbytek, przynoszący nikłe rezultaty. Dla innych, nieco bardziej
aktywnych, komunikacja ogranicza się do
jednorazowych akcji w prasie, konferencji, udzielania wywiadów. Ich budżet na komunikację pokrywa
zazwyczaj wydatki na broszury oraz informatory dla kandydatów, czy reklamy w mediach.
