Jestem nauczycielką fizyki w liceum ogólnokształcącym. Dwa lata temu zetknęłam się z projektem Khan Academy. Pomyślałam wówczas, że jest to szansa dla mnie i dla moich uczniów na samodzielne i bardziej efektywne uczenie się oraz ćwiczenie własnych umiejętności. Chyba się nie myliłam.

Kiedy w 2002 roku pojawiły się w polskich szkołach pierwsze dzienniki elektroniczne, wielu nauczycieli, rodziców i uczniów upatrywało w nich różnorakich zagrożeń czy utrudnień związanych ze zmianami. Musiało minąć kilka lat, zanim e-dziennik został powszechnie uznany za narzędzie wspierające nie tylko organizację pracy szkoły, ale także efektywną komunikację na linii nauczyciel-rodzic-uczeń. Dziś z tego rozwiązania korzysta ponad 2600 szkół, a interaktywne tablice czy plany lekcji są powszechnie wykorzystywane w każdej nowoczesnej placówce. A czy można mieć szkołę w telefonie?

Jak tworzyć przestrzeń do nauki, w której wszyscy będą cię czuć dobrze? Jak sprawić, żeby do szkoły i uczniowie i nauczyciele przychodzili z przyjemnością, gdyż radość będzie im sprawiać już samo przebywanie w szkole? Czy koniecznie potrzebujemy wielkich nakładów, aby coś zmienić, poprawić, sprawić, że w szkole będziemy po prostu czuć się dobrze? Chyba powinniśmy zacząć szerzej patrzeć na przestrzeń, w której się uczymy. Korzystajmy z dobrych wzorców.

Jak przekonać nauczycieli do nowoczesnych metod nauczania? W jaki sposób zachęcić ich do wypróbowania (nieznanych lub mało im znanych) technologii informacyjno-komunikacyjnych (TIK) na swoich zajęciach? Może po prostu trzeba na chwilę dać im szansę stać się uczniem w takiej nowoczesnej klasie?

Jak skutecznie uczyć się języka obcego? Pytanie to zapewne stawia sobie wielu, zwłaszcza młodych nauczycieli w Polsce. Zalecałbym jak najwięcej eksperymentów z językiem, zwłaszcza gdy chcemy skutecznie uczyć komunikowania się w obcej mowie. Na ortografię też przyjdzie czas, a najpierw trzeba przełamać barierę (nie)mówienia.

Nauczanie języka polskiego nie jest łatwym zadaniem w świecie, w którym zmienia się rozumienie kodu językowego z linearności na hipertekstualność. Jak uczyć języka ojczystego w świecie, w którym nieustannie i z każdej strony uczeń odbiera różnego typu i różnej jakości komunikaty?