Choć świadomość społeczna na temat ADHD systematycznie rośnie, a na rynku pojawia się coraz więcej publikacji poświęconych temu zagadnieniu, wielu rodziców wciąż doświadcza poczucia zagubienia i przeciążenia. Wychowywanie dziecka z ADHD wiąże się z codziennymi trudnościami, które bywają wymagające emocjonalnie i organizacyjnie – od problemów z koncentracją, przez impulsywność, aż po napięcia w relacjach rodzinnych i szkolnych. W takich sytuacjach sama wiedza teoretyczna może okazać się niewystarczająca.

Helicopter parenting to zjawisko odnoszące się do postawy rodziców, którą cechuje nadmierne ochranianie, osaczająca postawa opiekunów, nieustanna kontrola z obawy o bezpieczeństwo dziecka. Pociąga to za sobą próby pozostawania w ciągłym kontakcie i kontroli sytuacji potomka niezależnie od jego wieku, aktualnego poziomu rozwoju czy potrzeb.

Dobre relacje i zaufanie są fundamentem efektywnego przywództwa. Stwarzają także atmosferę sprzyjającą uczeniu się - w każdej szkole. Warto zwrócić uwagę na dwa wymiary zaufania - w miejscu pracy (szkole) oraz pomiędzy nauczycielem i uczniem.

O higienie cyfrowej słyszymy coraz częściej, między innymi dlatego, że ten temat jest w obecnym roku szkolnym jednym głównych kierunków realizacji polityki oświatowej. A jednak zagadnienie to bywa rozumiane różnie. Spotykam się także z opinią, że higiena cyfrowa powinna leżeć w gestii rodziny, a nie szkoły. Spróbujmy zatem rozwiać wątpliwości związane z tym zagadnieniem.

Nauczyciele często doświadczają poczucia samotności i izolacji, mimo że na co dzień pracują w otoczeniu setek ludzi (uczniów, rodziców, koleżanek i kolegów z pracy). Jest to pewien paradoks, nazywany często „samotnością w tłumie”, który wynika ze specyfiki zawodu, ogromnej odpowiedzialności oraz braku głębszych relacji z dorosłymi w czasie pracy.

W zmienionej w ub. roku podstawie programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej (Rozporządzenie Ministra Edukacji z dnia 21 lipca 2025 r.) wprowadzono wymóg przeprowadzenia przez nauczycieli edukacji wczesnoszkolnej testów sprawności fizycznej w klasach 1-3. Nie na ocenę, lecz w celu diagnozy. Zmiana ta odpowiada na rosnącą potrzebę wspierania rozwoju fizycznego i motorycznego najmłodszych. Badania pokazują, że dzieci różnią się potencjałem motorycznym, a systematyczna diagnoza pozwala lepiej dostosować zajęcia do ich indywidualnych możliwości.