Dużo się ostatnio mówi o podejściu pedagogicznym Universal Design for Learning. W takich momentach przychodzi mi do głowy myśl, że tę melodię już gdzieś słyszałam — wiele założeń UDL nie jest przecież czymś zupełnie nowym.

„Na sprzedaż: dziecięce buciki, nigdy nienoszone”. Te sześć słów, które napisał podobno Ernest Hemingway, tworzy jedną z najkrótszych historii świata. Jak widać, czasem wystarczy jedno zdanie, aby w naszej głowie pojawiły się obrazy i emocje, które trudno zapomnieć.

Przyjmowanie informacji zwrotnej od drugiej osoby jest podstawową umiejętnością, która wciąż pozostaje zaskakująco słabo rozwinięta zarówno u uczniów, jak i osób dorosłych. Często towarzyszy temu postawa obronna – jakbyśmy zakładali, że zostaniemy skrytykowani. W tym wpisie – jak ją kształcić?

Czy zdarzyło się wam kiedyś, że przeczytaliście dobrą książkę, po czym nie potrafiliście opowiedzieć znajomemu, o czym właściwie była? Albo może braliście udział w ciekawej konferencji i z wielkim trudem próbowaliście sobie przypomnieć, czego się dowiedzieliście? Mam złą wiadomość. Doświadczyliście zjawiska psychologicznego określanego iluzją kompetencji, które pojawia się, gdy np. z łatwością śledzimy argumentację nauczyciela i jesteśmy przekonani, że dobrze poznaliśmy materiał, ale w rzeczywistości niewiele się nauczyliśmy. Jak zatem sprawdzić, czy coś naprawdę umiemy? Jest na to prosty sposób!

Wielu z nas używa slajdów PowerPoint (lub innych podobnych aplikacji) na zajęciach i wykładach. Pomagają nam zapamiętać plan wypowiedzi, przypominają o strukturze i ważnych rzeczach, które chcieliśmy przekazać, ale czy na pewno pomagają naszym studentom lepiej się uczyć? Zazwyczaj wygląda to tak, że na slajdzie pojawia się kilka zdań tekstu. Prowadzący zaczyna je omawiać, a w tym samym czasie studenci próbują zrobić dwie rzeczy naraz: czytać i słuchać.

Jedną z pułapek nauczania jest pogląd, że gdy nauczyciel rozpoczyna nowy temat, to jest on dla uczniów zupełnie nowy. W tym wpisie kilkanaście wskazówek, jak sprawdzić, czy rzeczywiście tak jest.