Dużo się mówi w ocenianiu kształtującym (i nie tylko) o przekazywaniu uczniom informacji zwrotnej. W tym wpisie o informacji zwrotnej, co powoduje, że jest dobra? Co zrobić, aby informacja zwrotna pomagała się uczniowi uczyć, aby korzystał z niej, unikał w przyszłości błędów już popełnionych, a przy okazji pomagała nauczycielowi w nauczaniu, a nie była dla niego dodatkowym wysiłkiem.

Gdy myślimy o patriotyzmie, często przychodzą nam do głowy podniosłe chwile, hymn narodowy, wielkie wydarzenia historyczne. Jednak czy na co dzień patriotyzm musi mieć tak patetyczny ton? A może warto spojrzeć na niego bardziej przyziemnie, by stał się bliski dzieciom, w ich świecie – szkoły, rodziny i lokalnej społeczności?

„Porozmawiajcie w parach” jest techniką nauczania ogólnie znaną wśród nauczycieli, promuje ją też ocenianie kształtujące. Mimo, że jest znana, nie do końca wykorzystujemy jej potencjał. W tym wpisie przedstawię więcej korzyści płynących z jej stosowania.

W pracy przedszkolnej codziennie napotykamy na wyzwania związane z komunikacją i budowaniem relacji z dziećmi. Jednym z kluczy do sukcesu okazuje się empatyczna komunikacja, znana również jako Porozumienie bez Przemocy (NVC – Nonviolent Communication). Jest to proces wymagający czasu i cierpliwości, ale efekty które przynosi, są niezwykle wartościowe. Warto włożyć wysiłek w naukę i praktykowanie tej metody. Ważne jest by mimo dni zwątpienia trwać w tej formie komunikacji – a szczególnie w uważnym słuchaniu.

Wyjściówki to świetny sposób na podsumowanie lekcji, refleksję ucznia na temat tego, czego się nauczył i pozyskanie przez nauczyciela informacji – jak przebiega proces nauczania. Metoda ta polega na poproszeniu uczniów o odpowiedź na pytanie i zapisanie jej na karteczce, którą uczniowie oddają nauczycielowi pod koniec lekcji.

Lubię analizować zachowanie bohaterów literackich. Zależy mi jednak nie tyle na koncentrowaniu się, kiedy i co zrobiła dana osoba, ile na tym, by poznać jak najlepiej motywację do podejmowania określonych kroków. Już jakiś czas temu opracowałam własną metodę “wgryzania się” w postać. Moi zdaniem sprawdza się doskonale. A najważniejsze jest to, że można ją wykorzystać w bardzo wielu, niekoniecznie polonistycznych, sytuacjach.